Archive for June, 2016

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 06 juni 2016 -deel 06-

Zoeken naar washandjes, om de nieuwe kleine mus op tijd te kunnen verschonen. Waar zijn al die dingen toch gebleven ..?

Hangen ze over alle halogeen lampekapjes heen.
Want Toobie ging altijd op die lampjes zitten. En dan poepte die op de lampjes. Die dan de eerst volgende keer door brandden. Dus heb ik er allemaal waslapjes overheen gedaan. En heeft Toobie daar wat van zijn uurtjes door gebracht. Luidkeels zingend. Want zingen kon Toobie.

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 06 juni 2016 -Ornot deel 01-

05:30 uur – maden uit de ijskast. Beetje warmer laten worden. 3 eruit. Alle drie wassen. Afdrogen. Kop eraf halen. Doormidden knippen.

Kachel opstoken om de omgeving even op de goede temperatuur te krijgen voordat ik de brooder open. Wachten. Wachten. Even wachten.

Brooder van Ornot ((toe bie) or not to be) openen.
“Ja! Ze heeft de nacht doorstaan πŸ™‚ ”
Hele zachte piepjes zijn hoorbaar.

Bakje uit de brooder halen. Neerzetten. Pieppieppiep klinkt het zachtjes maar fel.

Vochtige waslapje optillen, stukje made in pincet en Ja Hoor! Daar spert het piepkleine mussengrutje de snavel !! Een snaveltje van een halve centimeter als het wijd open is. Maar met de gele rand in het half donker goed te zien. En wat doet de kleine haar best !!!
6 halve maden gaan er in πŸ™‚
Dan reageert ze niet meer.
Gauw verse vochtige waslap er op.
Bakje weer in de brooder. brooder dicht. eierwekker op 20 minuten zetten.

πŸ™‚

Over 20 minuten dus weer.
Maar gelukkig maar 2 weken.
Of iemand anders moet het over nemen.
Daar denk ik nog even over na.

= = =

2e voerbeurt (05:50uur);
1miniscuul poepje en 1 halve made.
Moet er een wattenstaafje bij klaar houden om het snaveltje af te vegen als de made op het neusgaatje kwam. Beter meteen weer schoon maken.

= = =

3e voerbeurt (06:10uur);
1 iets groter poepje en 1 halve made.
Gewicht 3 gram
Foto gemaakt van Ornot naast een ei van een witte eend.
Wegen en foto-naast-ei beiden om de grootte en de groeisnelheid vast te leggen. Nestgelegenheid voor Huismussen wordt nog altijd veel te klein gemaakt voor legsels van 5 eitjes, wat het gebruikelijke aantal is voor huismussen. Vandaar het vastleggen van de groeisnelheid, deze keer. En zo lang als het goed gaat, want een mussenleven hangt dus altijd aan een zijden draad. Heb ik gemerkt met Toobie, waarvan ik dacht dat die niet veiliger kon zijn …

= = =

4e voerbeurt (06:30 uur);
Er lag nog geen poepje en de kleine deed niet al te veel moeite te sperren. Dus even wachten tot de volgende ronde.
Wel papiertje vervangen, want denk opeens dat er mogelijk chemicaliΓ«n in het WC papiertje zaten, hoewel er op staat “zonder geurstoffen”.
Bij ook maar het geringste vermoeden van ongemak, meteen proberen een mogelijke oorzaak op te sporen. En niet eten is het duidelijkste teken dat zo’n hele kleine je geven kan.
Dus verdomd goed opletten wat de kleine je vertelt met haar gedrag. “De taal leren”, noem ik dat πŸ˜‰

= = =

5e voerbeurt (07:05 uur);
Geen poepje er uit, en 1 halve made er in.

= = =

07:49 uur;
Hm. Geen poepje er uit, geen halve made er in.
Omgevings temperatuur van brooder aanpassen.

= = =

08:24 uur;
Tien minuten bezig geweest met de kleine. Proberen het actief genoeg te krijgen om te sperren. Niet gelukt.
Maar het heeft eigen reserve in de buik, dus het hoeft niet meteen mis te gaan.
Straks weer proberen.

= = =

Ik zal toch niet de verkeerde naam hebben gekozen ..

= = =

08:46 uur;
Geen zin in eten, maar wel een flinke poep.
Het was dus de warmte. Als de omgeving te koud is, in verhouding met het nest, dan koelt de kleine af zodra ik de waslap optil om te voeren. Op dat moment gaan de darmen en de spijsvertering stoppen met werken. Vandaar geen poep en geen honger.
Pfff …. shoot. Kachel op gedraaid.
Ga er een dakje boven maken zodat de warmte beter bij de kleine blijft.

Brooder = 37 graden C
Omgeving = 30 graden C. Dat moet dus verder omhoog.

= = =

09:45uur
Oef. Eindelijk weer een halve made naar binnen bij de kleine. Geen poepje eruit.
Het beestje heeft 2 uur geleefd op de eigen reserve in de grote ronde buik. Blij dat die buik er is.

= = =

10:58 uur
Ja. We hebben de slag te pakken. Lijkt.
Ornot heeft een poepje voor me achtergelaten.
2 halve maden zijn het mondje in gegaan.
Piepen deed Ornot ook weer, zodra ik de bak open deed.
Ornot heeft dus minder vaak behoefte aan voedsel, maar wel meer behoefte aan warmte. Zo lijkt het op dit moment.

= = =

11:35 uur
Klopt nog steeds. Bovenstaande bewering dat we de slag te pakken zouden hebben. Zojuist weer een piepende Ornot in de bak.
2 halve maden gegeten.
Geen poepje ingeleverd.
Brooder is nu 37 graden Celsius
Omgeving direct rond brooder is 32 graden Celsius.
Relatieve luchtvochtigheid omgeving 70%.
Luchtvochtigheid in nestje naar schatting 80% (door vochtige waslap).

Ornot’s bakje uit de brooder halen => OP de brooder zetten, dan zit ze in de opstijgende warmte.
Dan blijft ze goed op kleur (waaraan je haar lichaamstemperatuur kunt zien, want ze is helemaal kaal.)

= = =

12:00 uur
Twee halve maden gegeten.
Geen poepje ingeleverd.

= = =

12:30 uur
Geen maden gegeten.
Geen poepje ingeleverd.

= = =

12:55 uur
Twee halve maden gegeten.
Een mooi poepje ingeleverd.

=> Ik vermoed dat ik om het uur bij Ornot moet komen.
Maar dan wel ieder 1/2 uur de temperatuur checken.

= = =

13:30 uur
Hmm, weer verkeerd gedacht πŸ™‚
Ornot piepte aardig en
nam een halve made aan.
Geen poepje ingeleverd.

Temp was wat hoog geworden (37,5), misschien door warm weer buiten.
Dus brooder wat omlaag gedraaid. (Voor mezelf; goed in smiezels houden! Mag niet onder 37 meer komen nu. Wil ik niet.)

= = =

Okee, zo kannie wel. Duidelijk.
De ene keer wil Ornot 2 maden, de andere keer 1.
De poepjes komen meestal wel en soms niet.
Ik vermoed dat Ornot nog niet zo heel erg sterk is, OF dat ze het door haar buikje nog niet zo heel hard nodig heeft.
Maar er moet een betrouwbare regelmaat in komen.
Dat is het beste voor de ontwikkeling van zo’n grutje.

De Temperatuur moet deze eerste dagen dus liefst 37 graden of iets meer zijn.

= = =

15:15 uur
Toch maar bij blijven houden. Heeft misschien later weer iemand anders iets aan.
T= 37 graden Celsius
Flink piepen bij open doen brooder, maar niet aanhoudend.
1 halve made gegeten
geen poepje geleverd

= = =

15:50 uur
T= 37 graden Celsius
Piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
2 halve maden gegeten
prachtig poepje geleverd, al bijna een echt hagelslagje.

= = =

16:30 uur
T= 37 graden Celsius
Best fel piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
Heel mooi stabiel reiken met het nekje bij het sperren van de snavel.
2 halve maden gegeten
Geen poepje geleverd.

Ik kan me van Toobie herinneren dat die meteen na het eten altijd zijn gatje aanbood om het poepje aan te laten pakken. Misschien gebeurt dat als ze iets ouder zijn.

Tussen haakjes maar met uitroeptekens:
Je hebt dus TWEE pincetten nodig.
1 voor het voeren en
1 om de poepjes aan te pakken.

= = =

17:00 uur
T= 37 graden Celsius
Best fel piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
De eerste twee halve maden: Heel mooi stabiel reiken met het nekje bij het sperren van de snavel. De derde halve al vermoeid (natuurlijk, is nog maar net in de wereld van de zwaartekracht, moet nog heel wat spiertjes oefenen).
3 halve maden gegeten.
Geen poepje geleverd.

= = =

17:45 uur
T= 37 graden Celsius
Best fel piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
De eerste halve made: Heel mooi stabiel reiken met het nekje
2 halve maden gegeten.
Geen poepje geleverd.

= = =

‘t Is pittig hoor, als ze zo klein zijn. Pittige klus om de omgeving aan haar wensen aan te passen en vervolgens zo stabiel mogelijk te krijgen. En dan moet je er ook nog rekening mee houden dat dat per dag gaat veranderen, want grutje ontwikkelt zich en verandert daarmee van eigenschappen. Om een duidelijk voorbeeld te noemen; als ze over 8 dagen veren heeft is de luchtvochtigheid niet meer nodig en zelfs nadelig. De temperatuur zal dan ook omlaag moeten, want ze kan zich dan al zelf een beetje warm houden.
En zo zijn er meer, subtielere veranderingen gaande, waar de omgeving zich aan aan moet passen. Kijk, vader en moeder mus wisten het allemaal wel. Die hebben het nest zo gebouwd dat het niet kon missen. En vervolgens zorgt moeder Mus zelf voor de perfecte temperatuur en luchtvochtigheid.
Ik moet me met mensenwerk zien te behelpen.
Gekluns dus. In feite.
πŸ˜‰

= = =

18:19 uur
T= 37 graden Celsius
Best fel piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
Alle drie halve maden: Heel mooi stabiel reiken met het nekje
3 halve maden gegeten.
Geen poepje geleverd.

= = =

18:55 uur
T= 37 graden Celsius
Fel piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
Twee halve maden: Heel mooi stabiel reiken met het nekje.
De andere twee hield ik haar kinnetje op en hoefde ze alleen te sperren πŸ™‚
4 halve maden gegeten ! πŸ™‚
Geen poepje geleverd.

Tadaaaaa ! Ik denk dat we Ornot overgehaald hebben om te blijven. πŸ™‚
Over het kwetsbaarste punt heen, in het land der levenden.
Denk ik.
πŸ™‚
En nu moet ik mijn belofte aan haar gaan waar maken.

= = =

19:33 uur:
T= 37 graden Celsius in Brooder
Fel piepen bij open doen brooder, en aanhoudend.
Twee halve maden: Heel mooi stabiel reiken met het nekje.
De derde en vierde hield ik haar kinnetje op en hoefde ze alleen te sperren πŸ™‚
4 halve maden gegeten.
En een keurig poepje geleverd.

= = =

20:00 uur:
T brooder = 37 graden C
T omgeving = 30 graden C
Geen piepen.
Twee halve maden met wat moeite gegeten.
Geen poepje geleverd.
Denk dat Ornot moe is en wil gaan slapen.
Maar zonsondergang is pas om 21:55 uur.
Nou ja … voor een eerste dag in deze wereld en buiten het eitje is het toch best een hele lange dag die ze gemaakt heeft.
Ik kijk nog wel ff over een half uur.

= = =

20:45 uur
T brooder = 37 graden C
T omgeving = 30 graden C
Wel vrij fel piepen.
EEN halve made gegeten.
Mijn schuld. Ik liet de eerste vallen.
En je kan van zo’n ukkie niet verwachten dat die nog eens zo lang het koppie rechtop kan houden. Zo aan het einde van de dag.
Geen poepje geleverd.

= = =

Door tot zonsondergang, tenzij Ornot aangeeft dat ze liever nu blijft slapen.

O hee …. De uitgevlogen mussen zijn al naar hun slaapplaatsen vertrokken.
Dan zal Ornot toch ook wel willen.

21:04 uur: de broedsters komen de voerplaats op. De laatste happen voor het slapen gaan op de eitjes. Moet ik ff stil blijven zitten anders jaag ik ze op. Gaat goed. Ze eten op hoge snelheid. Zijn wel heel voorzichtig.

= = =

21:18 uur:
T brooder = 37 graden C
T omgeving = 30 graden C
Bij de eerste made wel vrij fel piepen. Duurde te lang voordat ik de tweede bij haar had; koppetje viel om van vermoeidheid.
Toch nog de tweede halve made gegeten.
Geen poepje geleverd.

= = =

Nu ga ik Ornot verder met rust laten tot morgen ochtend.
Fijne nacht allemaal.

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 05 juni 2016 -deel 05-

Er kwamen de afgelopen week opeens toch steeds meer jonge mussen. Na lang wachten. Als ik dan ff in huis bezig was geweest en al het jonge grut op de voerplaats hoorde, dan ging ik wel eens stil naar het minimusMuseumpje en hield me daar half verborgen achter een kast om te kijken naar al dat leven daar. En dan kwam Toobie altijd op mijn schouder zitten.
“Kom maar kijken, Toep. Leuk he?”

Op de 1e juni vloog hij van mijn schouder door naar de tak voor het raam. Om de zaak eens van wat dichterbij te bekijken.
Meteen kwamen er drie van de grutjes bedelend naar Toobie. (Ze herkennen dus hun vader niet zo maar in eens.)
“Zie je dat, Toobie? Ze denken dat jij hun papa bent. Wat vind je daar nou van? Zou je dat ook wel willen? Zullen we straks weer eens naar buiten gaan dan? Jouw laten zien hoe het buiten is. Dan blijf ik er bij. Als je dan bang wordt kun je gewoon naar mij toe komen. Ik doe alle griezels wel weg voor je. Kan jij rustig kijken wat er buiten allemaal is. Zullen we dat doen, Toobie?”

En we hebben het die dag inderdaad gedaan samen.
Niet voor het eerst, gelukkig.
Maar wel voor het laatst.

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 04 juni 2016 -deel 04-

Na de voersilo’s voor de mussenvoerplaats was het dan tijd voor de vier witte eenden. Dan ging de emmer gemengd zaad open om er een schep uit te nemen. Daar zat van alles in en ik voegde er nog witzaad en paddy aan toe.
Toobie was daar altijd ook met zijn neusje bij, op de voorste rij.

Had ik de schep gemengd zaad genomen dan sprong Toobie de emmer in. Dat was soms wel 50cm diep. In een koker. Waar je dus als huismus in wezen gevangen zit omdat er maar 1 uitweg is die makkelijk door mij afgesloten kan worden.
Maar Toobie was helemaal niet bang als ik boven het gat verscheen, waar Toobie in de diepte tussen de gemengde zaden zat te scharrelen.
Hij keek wel even op, maar ging dan weer lekker verder.

Hij zocht daar altijd de hennep-zaden in. Die zaten niet bij zijn eigen voersilo, maar wel in het eendenvoer.

Op 1 juni was er via notulen wat geharrewar ontstaan binnen Stroomversnelling over de verblijfplaatsen voor huismussen. Wat best veel tijd in beslag nam om dat netjes aan te kaarten en op te proberen te lossen.

Voor Toobie duurde dat natuurlijk eindeloos. Dus daar had het schatje het volgende op gevonden. Hij zocht een hennep-zaadje uit, want die waren waanzinnig lekker volgens hem, en bracht die naar mij toe. Hij landt op mijn toetsenbord, en legt het hennep-zaadje op de touchpad neer. Dan kijkt ie me aan, neemt een sprongetje de lucht in, slaat zijn vleugeltjes uit, roept heel hard pieieiep, bijna als een strijdkreet, en gaat frrrpfrrrpfrrrp naar zijn pannennest.
Waar het tingtingtingtingting onmiddelijk weer klinkt.

“Och Toobie ! Liefje toch! Ja joh, je hebt gelijkt, dit slaat weer helemaal nergens op, ik kom, lieve schat.” Roep ik naar hem.

En weg ben ik bij de computer en bij het moeilijke, moeizame gedoe dat er soms door knierterig verstrekken van informatie kan ontstaan.
Op naar Toobie. Die mijn aandacht nodig heeft. En de rest moet maar wachten.

Ik kwam het hennep-zaadje in de loop van de dag van 2 juni weer tegen. Ik heb er goed op gelet waar het bleef. En gisteren heb ik het ingepakt. Als kadootje van Toobie aan mij. Op de dag waarop hij ‘s nachts verongelukte.

= = =

Vandaag (5juni) zie ik een rommeltje op een van de gele schaaltjes liggen. Ik pak het op. En het is een half opgepeuzeld hennep-zaadje. Een van Toobies lievelings-zaden.
Open gebroken, voor de helft leeg gegeten en weer laten vallen. Achter gelaten. Waarschijnlijk had het te lang bewaard gezeten en was het bedorven. (Nee, Toobie zou MIJ nooit een bedorven ding brengen. Nooit. Althans niet met opzet. Never.)

Zo heeft Toobie zijn sporen na gelaten. Door het hele huis. En in mijn hart. En in de harten van nog veel meer mensen. Zo blijkt uit alle berichten die me bereiken, over Toobie.

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 04 juni 2016 -Toobie deel 03-

‘s Morgens om even voor 06:00 uur ging er altijd automatisch een lamp aan in de kamer waar ik sliep. Dan werd Toobie vaak al wakker. Dan hoorde ik frrrpfrrrpfrrrrp. En dan zat Toobie opeens vlak bij me. Soms op het hoofdeinde, soms op mijn deken. Dan groette ik hem, en hij mij op zijn manier -door er te zijn, denk ik-. En dan poetste Toobie zich een beetje.
Vervolgens ging hij op het randje zitten van het kantelbare tafeltje naast me. Daar poetste hij dan weer wat, ik kletste zachtjes tegen hem, hij deed zijn koppie weer tussen zijn veertjes (altijd rechter vleugel) en we deden nog een kort dutje zo samen, naast elkaar.

Soms ook kwam Toobie frrpfrrrpfrrrp meteen naar het kantelbare tafeltje. Dan groetten we elkaar, en deed ie daar eerst zijn ochtend poep.

(Want hij was nu eenmaal niet zindelijk. Maar de Toobie-poep zit altijd keurig in een zakje. Het wordt nooit een flats zoals meeuwen, reigers en spreeuwen doen. En ook geen heelErgPlakkerig ding zoals van duiven. Als je het met rust laat droogt het in en kun je het in eens weg vegen. Haal je je vinger er overheen dan komt het hele rolletje poep in de vorm van een hagelslagje aan je vinger hangen en spoel je het zo weg. Vies voor veel mensen waarschijnlijk, maar ik heb geen moeite met dat deel van leven en stofwisseling. En ik ben ook nooit ziek. Dus goede weerstand opgebouwd. πŸ˜‰ )

Daarna poetste Toobie zich dan en een keer kwam hij daarna op mijn deken zitten en schoof tegen mijn benen aan om daar nog zijn kleine extra dutje te doen. Dat was vlak na zijn ongeluk op 24 mei. (Zie facebook https://www.facebook.com/Stichting-Witte-Mus-Huismusbescherming-1481095822175045/)

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 03 juni 2016 -Toobie deel 02-

En als ik dan de deur uit moest voor inventarisaties, besprekingen of cursus …. dan werd hij woedend.

Hij zag het aan me dat het ging gebeuren, omdat ik dan mijn ogen ging opmaken. Dat verschil was voor hem heel goed te zien. En dan werd ie woest.
Dan werd ik aangevallen, en gebeten en gepikt in mijn handen, en aan mijn haren trekken ging dan niet meer van “ga je met me mee?” maar zo van “Ik ZAL je gvd! Hoe durf je!”
En dan hadden mijn miniliefje en ik serieus mot.

Dan legde ik hem uit “Toepie, ik weet dat het waardeloos is dat ik weg ga, maar ik ben met een paar uur terug. Ik blijf niet weg. En er zijn een heleboel van je familieleden die ik dan help. Ik moet kiezen, Toepie, OF bij jou blijven OF een heleboel familie van je redden… En je bent veilig hier, liefje, niemand kan er bij je. Ook de sperwer niet. Echt, ik ben met een paar uur terug..”

En Toobie fladderde dan om me heen, wilde op mijn schouder, wilde in mijn haar, wilde van alles en nog wat en was nauwelijks tot bedaren te brengen ..

Maar dan moest ik toch gaan. Liefst zonder vertraging op te lopen, maar ja, zo’n ukkepukkie dat er de grootste moeite heeft dat je weg gaat… hij bleef me dan achtervolgen en op mijn kop zitten, letterlijk hoor, op mijn hoofd ging hij dan zitten, terwijl ik de gang in wilde gaan.
“Nee, Toepie. Nee. Je mag nu even niet meer met me mee die deur door” … Jawel … de bewuste deur is dat … Die later opeens toch fataal werd ….

En dan was ik uiteindelijk in de gang, met m’n spullen. Nog even door de deur roepen “Dag Toepie! Tot zo, liefje!”
Buitendeur open.
En wat hoor je daar?
Tiktiktiktiktik ! Tiktiktiktik!
Zit ie voor het raam, binnen, naar me te kijken en tegen het raam te hakken. Alsof ie er doorheen probeert te komen.

Dat waren soms wel nare momenten.
Maar als ik dan weer thuis was ..
En nadat ik het eerst had goedgemaakt met Toep …
Dan kroop die op mijn schouder helemaal tegen mijn nek aan. Altijd links. En dan ging hij daar eens lekker warm bij mij zitten. Beetje veren poetsen, beetje aan mijn haren plukken, en een tutje doen.
En ik genoot. En deed heel zachtjes mijn hoofd een beetje schuin naar links, net zo ver dat mijn wang zijn schoudertje raakte. Want eigenlijk mocht je hem niet aanraken. Maar zo heel voorzichtig en op zo’n speciaal moment, dan mocht dat van Toobie wel. Heel even.
Dat waren de meest kostbare momenten. Dat Toobie zijn grens opschoof. Voor mij.

Als dat voorbij was, na misschien een halve minuut, dan probeerde ik hem een kusje te geven. Maar dat mocht echt niet. Dan schoof hij een klein stukje op, op mijn schouder, om te laten zien dat ie dat niet wilde.
Dan maar kusjes in de lucht geven. Hele kleintjes. Dat leek op het zachtjes tikkende geluid dat hij met zijn snavelkaakjes kon maken. Die tikte hij dan op elkaar. Beetje als klepperen van een ooievaar, maar dan veel zachter. Dat leek -voor Toobie- bij een soort van intimiteit te horen. En dat deed ik dan een beetje na. Zo goed als het ging.
Dan deed Toobie dat ook.
En zo zaten we dan even een beetje tegen elkaar aan te snoezelen en kusjes te geven op de huismus manier.

Het piepkleine schatje dat soms een heel serieus minidraakje kon worden. <3

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 03 juni 2016 – Toobie deel 01 –

.. en als ik dan toe was aan mijn eigen ontbijt, dan stond Toobie daar vol ongeduld bij te fladderen en te springen totdat ik hem ruimte gaf -door mijn handen wat weg te houden- om de boterham met niks aan te vallen.
Intussen pakte ik dan een plak Cheddar (kaas), goed oplettend dat ik over Toobies koppetje genoeg ruimte liet om hem rustig door te laten eten.

Legde ik de plak op de boterham, dan stond Toobie daar bij te trappelen om aan te vallen. Maar dat deed hij telkens pas als ik toestemming gaf. Door de boterham met Cheddar een beetje in zijn richting te schuiven en te zeggen “Toe maar, Toepie. Pak maar. Mag je best van eten van mij.”
En dan nam hij vier of vijf “puntjes” -hapjes in de vorm van zijn snavel, dus puntjes- en dan nam ik de boterham op en vouwde hem dubbel.

Toobie vloog dan altijd op mijn schouder. Ik nam een hap van de boterham met Cheddar, en bood hem dan vervolgens weer aan Toobie aan. Eerst de ene kant, het brood, en dan de andere kant, de Leister.

Op zeker moment, na een stuk of 6 hapjes, had hij daar dan genoeg van en vloog naar zijn pannenNest toe. Daar ging hij naar zijn spiegelbeeld staan pikken alsof daar een concurrent van hem was. Tingtingting zei de pan dan. En Toobie maakte dreig-geluiden, had zijn nekveren opgezet en bonsde en stuiterde over de spiegelende pannendeksel.
Net zolang totdat ik aandacht aan hem besteedde. Wat nooit langer dan 10 seconden wachten voor hem was.

Dan begon hij zijn balts voor mij. En deed ik met hem mee, met mijn linkerhand die de rol van huismus moest vervullen, want in mijn geheel was ik veel te groot. Ik deed dan hem na, dus met een zo hoog mogelijke stem pieppieppieppieppieppieppieppiep. En dan met een nagel tegen de zijkant van de spiegelende pan tikken. Tingtingtingting. Na enig heen-en-weren op deze manier ging Toobie dan het nest in en viel daar stil. Tingtingtingtingting, deed ik dan.
Pieppieppieppieppiep, deed Toobie dan uit het nest, alsof hij een kleintje was. Dan kwam Toobs weer tevoorschijn en ging op 20cm afstand van de nestingang staan wachten. Ik moest er dan in gaan. Om te kijken of ik het een goed nest vond om samen wat te beginnen. Ondanks dat ik hem al wel honderd keer had uitgelegd dat ik te groot ben. Dat kwam niet bij hem aan. Dus ik werd telkens weer uitgenodigd door Toobes.

Bij het nest kon ik niet zonder trap komen.
En Toob was bang voor de trap.
Dus de linkerhand is nooit mee gegaan zijn nestje in om zijn werkjes te bewonderen.

Nu hij gestorven is kan ik gaan kijken.
Maar ik zit met een probleem.
En dat heet “te veel verdriet”.

No comment »

Huismussenblog; Het Huismus habitat op 02 juni 2016 -deel 00-

No comment »